12 lipca 2011

Mechanika W według Guya Ritchiego

Jak wszyscy dobrze wiedzą, Guy Ritchie nakręcił "Sherlocka Holmesa" po zagraniu sesji w Wolsunga. Wszelkie akcje, jakie wykonują bohaterowie tego filmu można odwzorować dzięki mechanice W.

Poniższy tekst jest efektem zdobycia przeze mnie własnej kopii "Sherlocka" (co zaowocowało już czterokrotnym obejrzeniem tego dzieła) i chęci pomocy osobom mającym problemy z używaniem W lub wykrzesaniem z niej 'filmowości'. Tam, gdzie było to możliwe umieściłem linki do fragmentów filmu na YouTube ilustrujących konkretne aspekty mechaniki.

Na potrzeby niniejszego tekstu założyłem, że Sherlock Holmes ma archetyp Śledczy, a Watson - Ryzykant. Zdaję sobie sprawę, że nie da się jednoznacznie powiedzieć, jakie typy bohaterów oni stanowią, jednak te archetypy moim zdaniem najlepiej oddają ich sposób działania w filmie.



Sherlock testuje Perswazję, aby przekonać służącą, że to nie jest tak, jak ona sądzi. Moim zdaniem nie udało mu się przebić ST więc ponosi porażkę, ale dla Holmes'a w interpretacji Downey'a Jr'a -1 do Reputacji to chleb powszedni.

Prosty test

Sherlock chce obezwładnić przeciwnika. Niepotrzebna jest konfrontacja - MG chce, aby bohater dotarł na dół schodów. Gracz rzuca na Walkę i dorzuca pika - podejrzani - aby zorientować się, że przeciwnik kuleje i najpewniej pije. Dzięki temu wygrywa.

Test przeciwstawny

Sherlock wygłasza przemowę, w której demaskuje cele Blackwooda (wcześniej zrozumiał jego działania dzięki trudnemu rzutowi na Analizę, poprawionemu prawdopodobnie kartą karo - przedmioty) i testuje Ukrywanie się przeciw Strzelaniu Lorda Cowarda. Stawką jest ucieczka detektywa. Gracz zwycięża, prawdopodobnie nawet z przebiciem.


Pierwszy w kolejce inicjatywy jest Watson, który atakuje swoich przeciwników - dwóch statystów. Następny jest Dredger, później bandziory, a na końcu Holmes. Wszyscy naprzemiennie testują walkę. Detektyw z Baker Street często stosuje aktywną obronę - czeka na ciosy wroga zamiast samemu działać. Dredger z kolei korzysta często z manewru Silny cios. Watson i Holmes od czasu zagrywają karty, aby wykorzystać elementy otoczenia (patelnia, siekiera). Inne ciekawsze momenty konfrontacji: Watson wyrzuca krytyczny pech i gubi pierścionek, a Holmes pod koniec tej części walki wydaje żeton, aby wykorzystać cechę scenerii laboratorium i dobrać gadżet z jedną cechą (podbicie: powalenie lub podbicie: silny cios).

Konfrontacja finałowa (od sceny zejścia do podziemi Parlamentu do śmierci Blackwooda)

Etap 1
Typ konfrontacji: walka va banque.
Holmes, Watson i Irene Adler jako sojusznik walczą z grupa statystów i Dredgerem. Testowane umiejętności to Walka i Strzelanie. Dredger sięga często po zdolność Zamaszysty cios, aby trafić dwóch przeciwników na raz. MG wprowadza dodatkową zasadę: bohaterowie muszą rozbroić bombę, co wymaga zdjęcia pewnej ilości znaczników. Można to zrobić wykonując test Techniki o dość wysokim ST. Udaje się to Irene Adler dzięki pomocy Holmesa (wspomaganie z drugiej linii). Dobicie na Dredgerze wykonuje Watson dusząc go marynarką.

Etap 2
Typ konfrontacji: pościg.
Ścigają się Holmes i Irene Adler, która po pierwszej konfrontacji z sojusznika stała się przeciwnikiem. Obydwoje wykonują po prostu naprzemiennie testy Wysportowania i Półświatka. Zdecydowanie wygrywa Sherlock - Irene kończy pościg w ślepej uliczce.

Etap 3
Typ konfrontacji: walka va banque.
Zmagają Holmes i Blackwood. Stawką, oprócz pokonania przeciwnika, jest życie Irene Adler. Z racji tego, że obydwaj walczący posiadają wysoko rozwinięte umiejętności społeczne atakują się od czasu do czasu za pomocą Perswazji lub Ekspresji (pamiętając jednak o karze -5). Pod koniec walki pozbawiony znaczników Blackwood wyrzuca krytyczny pech i... sam się dobija.